در بيمارستاني، دو بيمار در يک اتاق بستري بودند.
يکي از بيماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر يک ساعت روي تختش
که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشيند ولي بيمار ديگر مجبور بود
هيچ تکاني نخورد و هميشه پشت به هم اتاقيش روي تخت بخوابد.
آنها ساعتها با هم صحبت ميکردند؛
از همسر، خانواده، خانه، سربازي يا تعتيلاتشان با هم حرف ميزدند
و هر بعد از ظهر، بيماري که تختش کنار پنجره بود،
مينشست و تمام چيزهائي که بيرون از پنجره ميديد،
براي هم اتاقيش توصيف ميکرد. پنجره، رو به يک پارک بود که درياچه زيبائي داشت.
مرغابيها و قوها در درياچه شنا ميکردند
و کودکان با قايقهاي تفريحيشان در آب سرگرم بودند.
درختان کهن، به منظره بيرون، زيبيايي خاصي بخشيده بود
و تصويري زيبا از شهر در افق دور دست ديده ميشد.
همانطور که مرد کنار پنجره اين جزئيات را توصيف ميکرد،
هم اتاقيش چشمانش را ميبست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم ميکرد
و روحي تازه ميگرفت.
روزها و هفتهها سپري شد.
تا اينکه روزي مرد کناز پنجره از دنيا رفت
و مستخدمان بيمارستان جسد او را از اتاق بيرون بردند.
مرد ديگر که بسيار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند.
پرستار اين کار را با رضايت انجام داد.
مرد به آرامي و بادرد بسيار، خود را به سمت پنجره کشاند
تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون از پنجره بيندازد.
بالاخره ميتوانست آن منظره زيبا را با چشمان خودش ببيند
ولي در کمال تعجب، با يک ديوار بلند مواجه شد!
مرد متعجب به پرستار گفت :
که هم اتاقيش هميشه مناظر دل انگيزي را از پشت پنجره
براي او توصيف ميکرده است.
پرستار پاسخ داد: ولي آن مرد کاملا نابينا بود.......
